[av_one_full first min_height=” vertical_alignment=” space=” custom_margin=” margin=’0px’ padding=’0px’ border=” border_color=” radius=’0px’ background_color=” src=” background_position=’top left’ background_repeat=’no-repeat’ animation=”]
[av_heading heading=’ANG MILAGRO SA ERMITA’ tag=’h3′ style=’blockquote modern-quote’ size=” subheading_active=’subheading_below’ subheading_size=’15’ padding=’10’ color=” custom_font=”][/av_heading]
[av_textblock size=” font_color=” color=”]
, Ika-4 nga gua
“Jeff, nahibaluan ko nga mabudlay patihan ini. Apang huo, sa Hiligaynon! Naghambal ang Dios sa akon sa aton pulong Hiligaynon. Indi sa Latin, indi sa Griego, indi sa kon ano pa man nga lenguaje, kundi sa aton pulong,” kag naghibi ako bangud nabatian ko man ang akon kaugalingon nga nagapaathag sa akon buddy-buddy kag suud nga abyan sa seminario.
“Jeff, wala ako nagabutig. Wala man ako nadula sa akon justo nga pamensaron. Indi ako buang. Mabatian ko ang Dios didto sa kahilamunan kag mga tinotino. Magpati ka sa akon.” Wala ko na napunggan ang paggurahab sa atubang sang akon abyan.
Ginhakus ako ni Jeffrey. Ginhapulay niya ang akon buhok kag ginhapulas ang akon likod. “Ano pa ang ginhambal sang Dios?”
“Nagapati ka sa akon?”
Nagtangutangu liwat si Jeffrey, sia nga may pagtuo kag pagpati kasubong sang mga bata. Sa amon sa seminario, si Jeffrey ang pinakamabuut. Kon ginasiling nila nga makita mo si Cristo sa imo isig ka tawo, sa iya ko labi nga mapanganinaw ang pagkabalaan sang aton Ginuo. May pagtuo kag pagsalig kasubong sang mga bata si Jeffrey. Indi sia labing maalam, apang hugut ang iya pagsalig kag pagtuo. Sagrado para sa iya ang Balaan nga Pulong sang Dios. Kon kaisa, nagainit man ang ulo ko kag nagakapikun man ako sa iya bangud tuman ka literal sang iya pagbasa sang Biblia; apang indi ko man sia mapamatud-an nga sala. Kay paano mo pangitaan sang sayup ang pagsalig nga nasandig sa Balaan nga Kasulatan, kag ang pagtuo nga kasubong sang ila sang mga bata? Paano mo pakamalautun ang bunayag kag hugut nga pagpati sa Dios?
Sadto nga mga tinion, mapalarun ako kag nagpasalamat nga si Jeffrey ang akon upud sa likud sang Capilla sang Ermita, sa bantud sang mga hilamon kag tinotino. Bangud, ayhan, mabuang ako kon wala ako sang iban nga masugiran. Kag kon sa iban naman ako manugid, ayhan, sa gilayun, pamatbatan man nila ako nga nagbuang — naghalug ang turnillo sa utok.
“Wala ko ini ginpangayu, Jeff…”
Ang buut ko silingon, wala ko ini ginapangayu subung. Subung nga punto sang akon kabuhi kon san-o, sa pagbukas sang clase sa Junio, manugsulud na ako sa ulihi kag panghingapusan nga tuig sang akon pagtuun sang Teologia sa St. Joseph Regional Seminary. Isa na lang ka tuig kag ordenahan na ako bilang diacono. Dayon, kon palarun kag wala sang mga sablang, sa gracia sang Dios, mangin pari na ako sa duha, o ayhan, tatlo ka tuig.
Antes ang mga pagtuun sang Filosofia kag Teologia, ilabi na gid sadtong magamay pa ako, masami ako nagapanumdum nga pinasahe kag pinili ako nga bata. Sa amon nga lima ka mag-ululutod, ayhan bangud ako gid ang natung-an, kag ginatinguhaan ko gid nga mangin mabuut nga bata kag matinumanun nga anak, nagapati ako nga sa akon gid magapakita ang Dios kon mamat-ud Sia nga magpakita kag magpabatyag sa sining aton makabag-u nga panahon.
[/av_textblock]
[/av_one_full]
