[av_one_full first min_height=” vertical_alignment=” space=” custom_margin=” margin=’0px’ padding=’0px’ border=” border_color=” radius=’0px’ background_color=” src=” background_position=’top left’ background_repeat=’no-repeat’ animation=”]
[av_heading heading=’ANG MILAGRO SA ERMITA, ‘ tag=’h3′ style=’blockquote modern-quote’ size=” subheading_active=’subheading_below’ subheading_size=’15’ padding=’10’ color=” custom_font=”][/av_heading]
[av_textblock size=” font_color=” color=”]
Masadya sa Dumangas; madamu sang mga kahiwatan. Daw tanan na lang, bisan ang ahaw nga pagginhawa, ginasaulug sang mga tawo. Makalilingaw. Wala sang kabangdanan nga matak-an ako. Kon diin may mga kasakasa, ginakadtuan namon.
Sang nahibaluan sang mga abyan kag classmates sa high school ni Jeffrey nga ara lang sia sa Dumangas kag nagavacacion, masami nila kami ginaagda sa kon anoano nga kahiwatan kag mga salosalo. Sa akon pagbanta, ang mga pumuluyo sang Dumangas, mainabiabihun kag may kamag-an sang buot sa mga seminarista kasubong namon.
Apang sa masami, luyag ko lang magtaklad sa pukatod kag mamati sa kalinong.
Ara sa tiilan sang pinakamataas nga pukatod sang Barangay Ermita ang balay nanday Jeffrey. Sa ibabaw sang pukatod nga ini, ara nahamtang ang mga nabilin sang narumpag nga pinakanahauna nga simbahan nga bato sa isla sang Panay, ang Capilla sang Ermita.
Ginakilala subong nga Ermita Shrine pagkatapus nga gin-gastohan, ginpakaid, kag ginpatapikan sang pananda nga plaque bilang historical landmark sang National Historical Institute, gintukud kuno ang capilla nga ini (nga human sa limestone kag coral stones) sang mga pumuluyo sang katilingban Araut — ang dumaan nga ngalan sang Dumangas — sa pagpamunu ni Padre Juan de Alva kag sang mga kaparian nga Agustinhun sadtong 1569, cuarenta y ocho años lamang pagkatapus natukiban ang mga isla sang Filipinas sang nagdungka sa isla sang Homonhon, sa bahin sang Samar, si Ferdinand Magellan sadtong Marso 17, 1521.
May kon ano nga balani para sa akon ang capilla. Halus adlaw-adlaw ko ini ginduaw. Sa ibabaw sang pukatod, daw nagaathag kag nagatin-aw ang akon pamensaron. Daw nagaabtik ang akon mga mata kag igbalati. Makita ko ang tanan kag mabatyagan ko ang kamag-an sang akon balatyagon.
Sa ibabaw sang pukatod, malinung kag matahum tan-awun ang pagtakup sang adlaw ilabi na sa gintaipan didto nayun sa bahin sang baybayon sang Sitio Lacaran nga nagaatubang sa isla-provincia sang Guimaras.
Isa ka hapon sang Miercoles, gin-updan ako ni Jeffrey nga magtaklad sa capilla. Pagkatapus pangamuyu, ginlighut namon ang palibot sang simbahan samtang nagahulat sang pagtunud sang adlaw. Sa unhan sang mga amorseco kag mga hilamon, may nakita ako nga naghatag sa akon sang tuman nga kakunyag…
“Jeff, mga tinotino bala ina?”
Nagtangu kag nagkadlaw si Jeffrey. Daw manul kunu ako sa tinotino.
Paano ko ipaathag ang akon kalangkag? Punu sang tinotino kag mga handumanan sang tinotino ang akon kabataan. Madugay na nga wala ako nakatilaw sang tinotino; ayhan, masobra na sa catorce ukon quince años. Nagdalagan ako agud mang-ipu sang mga bunga nga labi ko gid nga ginkahidlawan.
Wala nagsunud sa akon si Jeffrey. Sa baylo, nagpadulung sia sa idalum sang isa ka puno sang cereza kag nagpahandung.
[/av_textblock]
[/av_one_full]
