[av_one_full first min_height=” vertical_alignment=” space=” custom_margin=” margin=’0px’ padding=’0px’ border=” border_color=” radius=’0px’ background_color=” src=” background_position=’top left’ background_repeat=’no-repeat’ animation=”]
[av_heading heading=’ANG MILAGRO SA ERMITA’ tag=’h3′ style=’blockquote modern-quote’ size=” subheading_active=’subheading_below’ subheading_size=’15’ padding=’10’ color=” custom_font=”][/av_heading]
[av_textblock size=” font_color=” color=”]
(Ika-13 kag katapusan nga gua)
“Kon indi mo mabatuan ang mga hutik, sunda ang ginahambal sang imo conciencia, Santillan. Maglakat ka, kag ibantala nga naghambal sa imo ang Dios… apang, maggua ka sa seminario. Kalimti ang pagkapari.” Naglungu sia.
Dayon, sa tingog nga may kalulu; ayhan, kaluoy sa akon kalag, ginpaaman niya, “Peligroso ka, Santillan. Makatalagam ka… sa imo kaugalingon, kag sa imo isig-katawo.”
Nagdalagan ako, nagluhud sa iya atubangan, ginhakus ang iya mga tuhod, kag ginhalukan ang iya sotana. “Padre, maluoy ka! Maluoy ka sa akon! Luyag ko mangin pari. Kinahanglan ko ang simbahan. Indi ini paghimua sa akon. Kon kinahanglan ko ipanghiwala ang natabu sa Dumangas, himuun ko…”
Gintuluk ako ni Father Edwin. Una, sing may kaugot; dayon, sing may kangil-ad.
“Gintiplang lang ako sang demonio. Indi matuud nga naghambal ang Dios sa akon didto sa pukatod sang Ermita!”
Sang nahambal ko na ang mga tinaga, nakabatyag ako sang tuman nga kasakit sa akon natuo nga kilid. Daw ginbunu sang puñal, daw ginsaksak sang cuchillo, daw gintuhug sang baslay, o ayhan, sang bangkaw. Nagtabug ako sa salug sa tuman nga kasakit.
“Gin-aningal lang ako. Indi na ako sigurado. Indi ko na mapat-ud kon may nabatian gid man ako. Ginhampangan lang ako sang akon hunahuna kag igbalati. Indi matuod nga naghambal sa akon sang Dios didto sa Ermita!”
Kag sang napanghiwala ko ang milagro sang Dios sa ikaduha kag ikatatlo nga tion, nagsakit ang akon mga tiil, nga daw gintungtung sa isa kag isa kag ginpalpagan, ginlansangan, sang isa ka dangaw nga lansang. Apang nagasalimuang na ako, ang ginapanumdum ko na lang, ang daku nga ganhaan sang seminario nga amat-amat nagatakup sa akon atubangan. Luyag ko gid magpari!
“Himuhimu ko lang ang tanan! Indi matuud nga naghambal sa akon ang Dios didto sa Ermita. Wala sang milagro sa Ermita! Wala sang milagro! Wala, wala, wala!”
Kag sa tungatunga sang kahapunanon, hinali nga nagpalangdulum ang tanan sa amon palibot, kasubong nga gintakluban ang kalibutan. Nagbagting ang alas tres sa reloj nga nasab-it sa dingding.
“Nagbutig ako!” Tsak!
“Nagbutig ako!” Tsak!
Sa kadulum, sunudsunud ko nabatyagan ang dalagku nga mga lansang nga naggisi sang akon panit kag nag-agi, naglukit, kag naglapus sa akon — una, nawala; kag dayon, natuo — nga mga palad.
Sa tunga sang tuman nga kasakit, kahapdi kag kahapdus, liwat ko nabatian ang nagadaguub nga tingog nga nagasiling, Ikaw ang akon anak!
[/av_textblock]
[/av_one_full]
